Smaakmakers

7 QUEER-ROTTERDAMMERS STELEN DE SHOW

Tekst: Mark Boninsegna
Fotografie: Sem Rietstap
Styling: Alexandra Galateia Tsolou

smaakmaker 1

‘Magie zit tussen kunst en kitsch’

Matthijs Rijsdijk

Matthijs Rijsdijk (1993, hij/hem) maakt popmuziek en treedt op onder de naam Roi Soleil (Zonnekoning). Zijn liefde voor het Songfestival, talen, het queer zijn en het theatrale dat in hem zit, komt allemaal samen in zijn act.

Roi Soleil balanceert tussen kunst en kitsch, met als hoofdboodschap dat iedereen van goud is. Met een kroon gemaakt van tie-wraps laat hij zien dat hij er mag zijn. Een kroon die door eenieder zelf in elkaar geknutseld en opgezet kan worden.

Verspreid over het jaar geeft Matthijs performances door het hele land. ‘Tijdens Pride-festivals of in de voorstelling Boys Won’t Be Boys ben ik zichtbaar binnen de community. Dat vind ik belangrijk. Twee jaar geleden stond ik tijdens Amsterdam Pride voorop de winnende gouden boot. Later die avond zong ik op de Dam. Dat voelde bijna als een soort bevrijdingsdag en als een van de hoogtepunten van de afgelopen jaren.’

Matthijs behoorde dit jaar tot de laatste kandidaten om Nederland te vertegenwoordigen op het Songfestival. ‘Toen ik hoorde dat het niet doorging, ben ik er heel verdrietig om geweest, omdat het al lang een grote droom van me is. Maar die dieptepunten horen nu eenmaal bij een carrière als deze. Deze zomer stond ik namelijk met mijn band op Sziget in Boedapest in de queer venue. Dat voelde als de regenboogkers op een gouden taart.’

smaakmaker 2

‘Ik hou van verhalen over mensen die voorbij stigma’s gaan’

Esmée van Loon

Esmée van Loon (1996, zij/haar) probeert met haar werk als documentaire-regisseur de samenleving van binnenuit te laten zien en zelf te aanschouwen. In haar werk staan vaak gemarginaliseerde gemeenschappen centraal. ‘Ik hou echt van verhalen over mensen die voorbij stigma’s gaan.’

Door haar eigen ervaringen zijn de verhalen die zij laat zien vaak uit de LHBTIQ+-community. Zelf is ze opgegroeid met twee moeders. Naast haar werk als filmmaker is ze parttime werkzaam bij LantarenVenster als filmprogrammeur. Maandelijks programmeert Esmée daar Queer Cinema. ‘Met de gemeenschap programmeren we naast de film ook een randprogramma met bijvoorbeeld een knutselworkshop of spoken word.’

Na het overlijden van een van haar moeders raakt Esmée haar creatieve houvast even kwijt. ‘Je kan bedenken hoe het zal zijn, maar dat komt niet in de buurt van hoe het echt is.’ Onlangs is ze verloofd met haar vriendin. Toevalligerwijs hebben ze elkaar tegelijk ten huwelijk gevraagd. ‘We wilden het allebei in Parijs doen, maar toen we daar waren, voelde het zo niet als ons en cliché en hebben we zonder dat we het van elkaar wisten elkaar thuis in Rotterdam gevraagd.’

smaakmaker 3

‘Ik hoop mensen te inspireren’

Irene Cassarini

Irene Cassarini (1995, hen/hun) is producer/dj/visual artist en activist. De meeste dagen wordt hen gedreven door nieuwsgierigheid en het verlangen om te leren. Geluid is altijd al de basis van hun werk geweest, waarin in de loop der jaren het creëren van visuals is bijgekomen. ‘Het geeft niet alleen een diepere laag aan mijn live performances, maar ook de mogelijkheid om nieuwe kanten van ons creatieve proces te ontdekken.’

In 2019 richtte hun Queer in Wonderland op, welke het nachtleven en community-evenementen door het jaar heen promoot. Met hen nieuwste project geeft hen muziekproductieworkshops voor vrouwen en queermensen. ‘Ik hoop op deze manier mensen te inspireren om muziek te maken en hun creatieve uitlaatklep na te streven.’

De verschillende situaties in de wereld gaan niet in hun koude kleren zitten. ‘De genocide in Palestina en andere oorlogen die gefinancierd worden door het Westen hebben een mentale druk op mijn leven.’ Hun residentie bij Roodkapje in 2024-2025 en hun eerste art-installatie hebben toch een positief gevoel bij hen achtergelaten.

smaakmaker 4

‘De experience van ongefilterde en luchtige gesprekken’

Sherwien Vinay

Sherwien Vinay (2002, hij/hem). Voor een stageproject voor Audio-Visual Specialist op het Grafisch Lyceum Rotterdam maakte hij de podcast Na de kast voor Open Rotterdam. Zijn extraversie en openheid zorgen ervoor dat hij makkelijk contact legt met mensen.

Zelf kwam Sherwien niet lang geleden ‘uit de kast’. De reden dat hij juist dit onderwerp koos voor zijn stageproject. ‘Angst voor afwijzing is, helaas, voor velen realiteit.’ Van Surinaamse komaf had hij zelf ook die angst. Mede daarom is hij trots op wat hij met de podcast bereikt heeft. ‘De gesprekken die ik gehad heb, waren ook echt een experience voor mij. Ondanks het onderwerp waren ze allemaal ongefilterd en luchtig.’

Na een burn-out van twee jaar en de onzekerheid die de scheiding van zijn ouders teweegbracht, ligt Sherwiens prioriteit momenteel bij het afronden van zijn opleiding. ‘Gelukkig heb ik door dit project zoveel mooie mensen leren kennen en gesproken uit de community en daar ben ik iedereen heel erg dankbaar voor. Omdat het voor velen close to home is, hebben we echt mensen kunnen helpen.’

smaakmaker 5

‘Achter een show schuilt veel meer’

Wouter Stoppelenburg

Wouter Stoppelenburg (1998, genderongebonden), door vrienden ook wel Wanda genoemd, is al zeventien jaar verbonden aan Rotterdam. Wat begon met een dansopleiding aan Codarts, groeide uit tot een carrière achter de schermen van festivals en evenementen. Tijdens zijn opleiding Productie Podiumkunsten ontdekte hij dat zijn kracht ligt in het mogelijk maken van ideeën, producties en ontmoetingen.

Als freelance producent en backstageprofessional werkte hij onder meer voor Rotterdam Pride, Milkshake en het Vrije Volk Festival. Juist bij queerevenementen voelt hij zich thuis. ‘Achter een show schuilt veel meer dan wat het publiek ziet. Je moet begrijpen wat artiesten nodig hebben, de juiste sfeer creëren en zorgen dat alles achter de schermen klopt.’

Volgens Wouter draait zijn werk om meer dan alleen organiseren. Als alles samenkomt, ontstaat een gevoel van verbondenheid en collectieve trots dat doorwerkt op én naast het podium. Die kracht van community is voor hem de reden om zich te blijven inzetten voor pride-evenementen en de zichtbaarheid van de LHBTIQ+-gemeenschap.

Zijn droom? Een Rotterdam waarin iedereen zichzelf kan zijn. Wouter ervaart al langer verharding en polarisatie in de stad. ‘Ik hoop op een stad waar niemand zich hoeft aan te passen uit angst voor reacties van anderen.’

smaakmaker 6

‘Ze noemen me Mister Duracell 3.0’

Maikel Coomans

Maikel Coomans (1985, hij/hem) is naast zijn werk bij RTV Rijnmond en NPO Radio 1 als verslaggever/presentator ook ondernemer. Met Het Regiehuis verzorgt hij IT-oplossingen, videoproducties, maar ook events. Denk aan het Rotterdams Ondernemersontbijt, de Rotterdam Promotieprijs en andere zakelijke events. Bekend als een vrolijke, enthousiaste jongen zit hij vol energie. ‘Ik word ook wel Mister Duracell 3.0 genoemd en sta positief in het leven.’

Als bestuurslid/commissaris van de Jan Cornelis Foundation zet Maikel zich in voor jongeren uit de LHBTIQ+-community. In sommige landen in de wereld worden jongeren verstoten van onderwijs door hun queerachtergrond. ‘We financieren dan hun onderwijs, een laptop, of noem maar op, zodat ze later economisch zelfstandig zijn.’

Tijdens het stappen werd Maikel met een vriend op de Coolsingel bedreigd door een groep jongens. Zijn date liet gelijk zijn hand los en wilde uiteindelijk niet meer verder daten. ‘Dat was wel echt een dieptepunt, dat je dus niet eens meer fatsoenlijk kan daten in je eigen stad.’

Afgelopen jaar organiseerde Maikel voor Stichting Ambulance Wens een bijeenkomst in de Laurenskerk, waarbij stilgestaan werd bij de 25.000ste vervulde wens. ‘Het organiseren zodat de koning ook kwam en alles goed verliep, was echt een hoogtepunt.’

smaakmaker 7

‘Mijn kunst is rauw en intiem’

Anthony Hüseyin

Anthony Hüseyin (1982, hen/hun) is muzikant, artiest en performance artist en woont afwisselend in Rotterdam en Berlijn. Hen omschrijft zichzelf als iemand op reis richting hun hoogste, meest goddelijke zelf. Hen is zich ervan bewust dat hen, net als ieder ander, bestaat uit sterrenstof en dat iedereen is gezegend met een of ander uniek talent.

Om hun werk te doen, gebruikt Anthony de gereedschappen, talenten en stem die de geest van het universum hen gegeven heeft. ‘Vergeleken met de mainstream is mijn kunst exceptioneel rauw en intiem.’ Door voornamelijk wit, heteronormatief publiek, dat meer bekend is met comfortabele kunst, wordt hun kunst vaak als ‘te veel’ gevonden.

Anthony’s artistieke werk is onlosmakelijk verbonden met de community. ‘Het opereert in een dubbele frequentie die kracht en troost biedt, terwijl het tegelijkertijd het systeem confronteert dat ons onderdrukt.’

De laatste jaren zijn zeer uitdagend geweest voor Anthony. ‘We zijn getuigen van een genocide in Palestina en waar Duitsland en de meeste landen in Noordwest-Europa aan de verkeerde kant van de geschiedenis staan en de opkomst van fascisme.’

Onlangs heeft Anthony hun eerste anti-opera opera gemaakt: Crimes of Passion. Het is geselecteerd door Die Deutsche Bühne als een van de tien queerwerken die momenteel de top van het Duitse theaterlandschap aanvoert.