Radical Rodeo
De bumpy ride van Lodewijk van Dijk
Performer, programmeur, kunstenaar en dj Lodewijk van Dijk (hij/hem/hen) — beter bekend als ‘Lolo’ — beweegt zich al jaren door het Rotterdamse nachtleven. Met het clubconcept Paardenrave groeide hij uit tot een opvallende figuur in het Nederlandse nachtleven, waarin Van Dijk theater, rave, humor, erotiek en radicale gastvrijheid samenbrengt.
Tekst: Sabine Maertens
Fotografie: Paul Bakker
Make-up: Judith van Dongen
Styling: Veronique Poschi Pavon
Clothing: Dair Design by Odair Pereira and Nen Xavier
Bareback ride: rust & chaos
Van Dijk is een geboren en getogen Rotterdammert – ‘met de T erachter’, voegt hij nadrukkelijk toe. Hij beweegt zich moeiteloos tussen theater, clubs en performance. Voor organisator, programmeur, docent, dj en performer zijn theater en nachtleven geen losse werelden, maar onderdelen van dezelfde ervaring. ‘Waarom zou je mensen twee uur stil laten zitten in een zaal’, vraagt hij zich af, ‘als je ook iets kunt maken waar mensen zich vijf uur lang middenin kunnen bewegen?’
Samen met theatermaker Didi Kreike ontwikkelt hij performances en clubconcepten waarin dansvloer en theater in elkaar overlopen. Met het performance-kartel R3LN4CHT onderzoekt hij hoe de energie, vrijheid en sociale codes van de club vertaald kunnen worden naar theater, en andersom.
Die dynamiek past bij zijn karakter. Van Dijk omschrijft zichzelf als sociaal, chaotisch en gedreven. ADHD noemt hij tegelijk zijn ‘grootste vijand én superkracht’. Overdag kan hij vastlopen in chaos en uitstelgedrag, maar ‘s nachts komt alles ineens samen. ‘Dan doe ik in een paar uur alles wat ik in een week had moeten doen; teksten schrijven, stofzuigen, nieuwe concepten bedenken en de was wegwerken.’ Juist in drukte vindt hij rust.
Verbinden doet hij al sinds zijn tienerjaren. Toen organiseerde hij huisfeesten waar steeds grotere en gemengdere groepen mensen op afkwamen. Nu doet hij dat op grotere schaal. ‘Ik zie vaak connecties tussen mensen voordat zij die zelf zien. Daar haal ik veel geluk uit.’
De 29-jarige Rotterdammer wil niet kiezen tussen de rol van maker, organisator of performer; juist die mix vormt zijn kracht. ‘In mijn jeugd dacht ik dat je één ding moest kiezen. Maar voor mij werkt dat niet. Mijn kracht zit juist in al die verschillende perspectieven.’
Barrel ride: totaal & absurd
Dat Rotterdamse ‘niet lullen, maar doe het gewoon’ loopt als een rode draad door zijn werk. Van Dijk groeide op in een omgeving waar homoseksualiteit vaak als scheldwoord werd gebruikt. Zijn coming-out ging stap voor stap: eerst naar zijn broer, later naar vrienden en uiteindelijk openlijk tijdens zijn theateropleiding. ‘Toen mensen zeiden: “Ja, dat wisten we al”, vond ik dat ook ingewikkeld. Ik wilde ook niet dat anderen het gevoel hadden dat ze iets over mij beter wisten dan ikzelf.’
Naast vrienden die hem steunden, zijn er veel makers en performers die hem vormden. Hij noemt: theatermaker Didi Kreike, ballroommoeder Amber Vineyard en choreograaf Connor Schumacher. ‘Ik zoog als een Spongebob overal kennis op. Alles wat ik leerde, neem ik nu mee in wat ik maak.’
Van Dijk wil ruimte creëren waar mensen zich veilig voelen om zichzelf te ontdekken. Die visie zie je terug in Paardenrave, het uitbundige clubconcept waarmee Van Dijk de afgelopen jaren uitgroeide tot een opvallende naam binnen de Nederlandse nachtcultuur.
Het idee ontstond tijdens corona. Toen begon Van Dijk uit verveling filmpjes te maken van zichzelf met paardenfilters en harde techno. ‘Die absurde paardenfilmpjes hebben me letterlijk door corona heen geholpen.’ Wat begon als een grap groeide uit tot een totaalconcept waarin rave, performancekunst en humor samenkomen: hooibalen, drag performers, stokpaarden, rodeostieren, paaldansers en techno op volle kracht.
‘IK THRIVE ONDER DE MENSEN EN IN DE CHAOS. DAAR VOEL IK ME OP MIJN PLEK’ – LODEWIJK VAN DIJK
Volgens Van Dijk mag het nachtleven weer speelser worden. ‘Op een gegeven moment werd alles heel serieus en modieus. De focus lag alleen nog op de dj. Ik wil juist weer totaalbeleving creëren.’ Onder de chaos zit een duidelijke visie: ruimte maken waar mensen zich vrij en veilig voelen. Zijn organisatie is weliswaar ‘queer driven’, maar de evenementen zijn nadrukkelijk niet exclusief. ‘Juist mensen die normaal misschien niet snel met queercultuur in aanraking komen, kunnen hier iets ontdekken over vrijheid, zachtheid en jezelf durven zijn.’
Die aandacht voor vrijheid betekent ook verantwoordelijkheid. Jarenlang werkte Van Dijk als host aan de deur van Rotterdamse clubs. ‘Dat gaat niet over macht. Dat gaat over veiligheid.’ Hij leerde hoe kwetsbaar een clubnacht eigenlijk is. ‘Veiligheid ontstaat niet vanzelf. Soms moet je duidelijke grenzen stellen, zodat anderen zich vrij kunnen voelen.’
Calf roping: creatieve energie
Voor Van Dijk is Rotterdam meer dan zijn woonplaats. De stad vormt de basis van zijn mentaliteit én zijn werk. ‘Rotterdam is hard, direct en superdivers. Voor mij is dit wat de wereld is.’ Tegelijkertijd ziet hij dat verschillende groepen soms nog langs elkaar heen leven. Juist daarom gelooft hij in de kracht van het nachtleven.
‘Dansen en uitgaan zijn geen oppervlakkige luxe. Mensen hebben plekken nodig waar ze elkaar kunnen ontmoeten.’ Tijdens corona besefte hij pas echt hoe belangrijk die behoefte is. Een goede clubavond gaat volgens hem niet alleen over muziek, maar ook over gemeenschap, kunst en ontmoeting. Hij maakt zich ook zorgen over de toekomst van de Rotterdamse nachtcultuur. Clubs verdwijnen, kosten stijgen en onafhankelijke organisatoren nemen steeds grotere risico’s. ‘In een club bouw je niet alleen een feestje. Je bouwt ook communities, programma’s en culturele ervaringen. Alleen krijgt het nachtleven veel minder erkenning dan andere culturele instellingen.’
En, een wereldstad kan niet zonder bruisend nachtleven. Van Dijk ziet veel potentie. Rotterdam heeft volgens hem alles in huis om opnieuw een internationale nachtstad te worden: de geschiedenis van gabber en rave, de havenmentaliteit en een enorme creatieve energie. ‘We kunnen weer een stad worden waar mensen van buitenaf naartoe komen voor cultuur en nachtleven. Maar dan moeten we wel blijven investeren in plekken en nieuwe makers.’ Daarom probeert hij jonge performers, dj’s en kunstenaars actief ruimte te geven, precies zoals hij die zelf ooit kreeg. ‘Dat moment heeft mijn leven veranderd. Dat wil ik nu ook voor anderen doen.’
Bull ride: spanning & plezier
Sinds vorig jaar is hij Pride-ambassadeur van Rotterdam. Iets waar hij vrijwel gelijk ja op zei. Niet omdat hij zichzelf als boegbeeld ziet, maar omdat zichtbaarheid volgens hem verschil kan maken. ‘Ik wil dat jonge queermensen kunnen zien dat ze ruimte mogen innemen.’
Hij vindt het belangrijk dat queernachtleven ruimte blijft bieden aan verschillende stemmen en lichamen. Onder alle glitter, techno en paardenmaskers zit uiteindelijk één simpele missie: plekken maken waar mensen zich veilig en vrij voelen.
Toch draait het volgens hem niet alleen om activisme. Het gaat ook om plezier, absurditeit en collectieve vrijheid. Even loskomen van werk, verwachtingen, de wereld en dagelijkse druk. Bij Paardenrave-avonden ziet Van Dijk dat moment regelmatig ontstaan: mensen met cowboyhoeden die wortels uitdelen aan vreemden met een stokpaard, terwijl iemand op een rodeostier zit te schreeuwen. ‘Dan denk ik: ja, dit is precies wat het moet zijn.’ Bezoekers die zichzelf even echt durven loslaten. ‘Dan vervaagt ook ineens het verschil tussen performer en publiek’, zegt hij glimlachend. ‘Dat vind ik het mooiste wat er is.’
Met zijn groeiende succes is het voor Van Dijk zoeken naar balans. Hij probeert bewuster om te gaan met rust, gezondheid en grenzen. ‘Mijn hoofd staat altijd aan. Ideeën blijven komen.’ En de toekomst? Die ziet hij groot. Van Dijk wil Paardenrave verder uitbouwen, nieuwe performances maken en blijven experimenteren als dj en maker. ‘Bouwen aan plekken waar mensen zich vrij voelen. Dat is uiteindelijk waar alles om draait.’
Zelf noemt Van Dijk zich liever queer dan gay, omdat het voor hem niet alleen over seksualiteit gaat, maar ook over vrijheid en identiteit. ‘Wat maakt iemand een man? Een piemel? Of ook verwachtingen van buitenaf? Ik herken mezelf daar niet volledig in.’ Daarom voelen genderneutrale voornaamwoorden voor hem heel vanzelfsprekend.
Van Dijk ziet binnen de queercommunity veel kracht, maar ook spanningen. ‘Er bestaat nog steeds racisme en transfobie, óók binnen queergemeenschappen. Dat blijft pijnlijk en tegenstrijdig.’
Op de vraag wie onverwacht perfect op Paardenrave zou passen, hoeft hij niet lang na te denken: ‘Ik zou het fantastisch vinden om Carola Schouten helemaal los te zien gaan in het publiek.’ En wat absoluut not done is? ‘Met een biertje midden op de dansvloer blijven staan praten. Dat doe je maar buiten.’